حدود یه هفته پیش، بعد از تقریبا سه ماه، تو حیاط رفتم و عمو رو دیدم. پرسید دلت تنگ نشده بود؟گفتم یه کم.خندیدن.گفتم برا خود کرمان یه کم. بیشتر برا شماها دلم تنگ شده بود.گفتن آره خب همون. وگرنه کرمان چی داره مگه. خود شهرش که چیزی نیست.از خیلی کرمونیا اینو شنیدم. که اصا این شهرو شهر حساب نمیکنن. بنظرشون چیز خاصی نداره و ارزش موندن نداره بدون آدمای توش. بیشترشون بخاطر یه آدمایی که ساکن اینجان، حاضر شدن که بمونن.من ولی نمیتونم به خیابون و کوچه و تابلوی مغازه ها و «شهر» بی تفاوت باشم.من با اختیار خودم اینجا زندگی نمیکنم، اما حالا که دارم زندگی میکنم، نمیتونم تماشا نکنم یا وابسته نشم.اگه از من بپرسی شهر کرمان چجور جاییه؟میگم یه شهری که خیابون و بیمارستان و مدرسه و ماشینای مدل بالا داره ولی این وسطا پناهگاهایی هم هست.هر از گاهی میون اینا یه یخچال کاهگلی سبز شده که میتونه نجات دهنده باشه. میتونه خستگی چشمو در ببره. من تا حالا تو این یه سال و نیم حتی دست به یکیشون هم نزدم، چه برسه به ایمکه واردشون بشم. اما دیدنشون قوت قلبه. یکیشون سر کوچه مونه. یه زورخونه ست. با یه فضای چند متری سنگفرش زیبا دورش.بعد میگم،ویژگی بعدی کرمون، ساختمونای رنگیه. بجز همهی چیزایی که این روزا توی ساختمون سازی همه شیفته ش شدن، کرمان به رنگ اهمیت میده. من نمیتونم بگم توی شیراز یا تهران اینجوری نیست، اما میتونم بگم بیشتر از همه عمرم اینجا ساختمونای سبز و آبی و قرمز و طلایی و نارنجی دیدم.اینا رو در حالی نوشتم که دلم برای شیراز تنگ شده و سفر.بچسبد به: دلبریای زندگی

امشب فرصت خوبی برای اینجا نوشتن بعد از مدتهاست.چون امروز روز خاصی بود.روزِ رفتن بود. و روزِ فهمیدن اینکه چقدر حالم با رفتن و نرسیدن بهتره تا رسیدن. و اینکه من امروز به یکی از چیزایی که مدتها میخواستمش رسیدم و دقیقا توی اوج، اونقدر غمگین بودم که ...همه جا غمه واسم و چاره ای جز زندگی مسالمت آمیز باهاش نیست.بچسبد به: من یه دچارم , دریمی

سه تایی نشسته بودیم و این آهنگ پلی شد.نصفه بود و یهو دقیقهی یک و خوردهای پرید آهنگ بعد.صفورا فحش داد و خندید که «داشتم فک میکردم من الان چقد خوشحالم. داریم عکسای جذاب انسیه رو میبینیم، آهنگای جذاب زهرا داره پخش میشه و دارم چایی میخورم»انسیه پرید وسط حرفش که «داری چایی جذابتو میخوری» و خندیدیم.صفورا ادامه داد «آره و خودمم خیلی تو حال جذابی هستم و کاش این لحظه کش بیاد، که یهو آهنگه قطع شد :)) اینم شانس ماست»بعدش، دو بار آهنگ کامل رو گوش دادیم و هیچکس حرف نزد.اندازهی ساعتها غرق شدیم.بچسبد به: دریمی